Af en toe kom ik op het internet (voornamelijk op Tumblr) echt hele rare dingen tegen. Waaronder dus dit filmpje. Uiteraard komt dit uit Japan (waar anders zouden ze zoiets hebben), en dan vraag ik me af ‘waarom ga je niet gewoon naar de McDonalds als je patat, een cheeseburger en cola wil? (Oké, dit is geloof ik veel gezonder dan het echte, maar kom op!)

Misschien kennen jullie StarKid wel van ‘A Very Potter Musical’, een Harry Potter parodie-musical, of misschien alleen maar door mijn gespam op twitter; maar StarKid is (in mijn mening) een van de beste en leukste theatergroepen uit Amerika. Het merendeel van de mensen uit deze groep hebben allemaal op de University van Michigan gezeten, en wonen dan ook allemaal in (de buurt van) Michigan. Deze theathergroep heeft verschillende musicals uitgebracht, een korte soap-achtige serie op YouTube en deed een (voor zover ik weet) uitverkochte tour door Amerika. En sinds afgelopen vrijdag heeft StarKid weer een nieuwe musical uit, deze keer over Batman (en andere superhelden, maar voornamelijk Batman). De musical duurt in zijn geheel ongeveer twee uur (wat voor StarKid redelijk kort is, gezien een van hun vorige musicals bijna 3 uur en 45 minuten duurde).

Deze musical gaat eigenlijk over Batman en de tijd dat hij zijn ‘sidekick’ Robin ontmoet. Het is een enorm grappige musical, met leuke nummers, hilarische grappen en hele gave kostuums. Hieronder kun je Part 1 van Act 1 bekijken, en op YouTube kun je de rest van de delen kijken!

Verder kun je ook, als je wilt, de andere musicals van StarKid bekijken: A Very Potter Musical, Me and My Dick, A Very Potter Sequel, Starship; of hun ‘soap’-serie Little White Lie. Je kunt StarKid ook volgen op YouTube, Twitter en liken op Facebook. (En voor de Gleeks; ja, Harry (in beide musicals) wordt gespeeld door niemand minder dan Darren Criss (en ja dat is zijn echte haar)).

Ik vond ‘t wel tijd voor een nieuwe (lichtgekleurde) theme! Deze heb ik niet zelf gemaakt, net zoals ik de vorige niet zelf heb gemaakt, want ik ben op zoek naar een manier om de themes die ik zelf maak minder op elkaar te laten lijken. Als je een tip hebt (een programma, iets anders dan artisteer, waarmee ik theme’s kan maken die niet allemaal op elkaar lijken), tell me!

Verder heb ik laatst weer drie nieuwe boeken gekocht. En een CD, maar die krijg ik vrijdag pas binnen. De drie boeken zijn ‘Bridge to Terabithia’ door Katherine Paterson; ‘The Maze Runner’, door James Dashner; en ‘The World of the Hunger Games’. Dit laatste boek is, net zoals ‘THG Tribute Guide’ en ‘The Official Illustrated Movie Companion’, een boek met een boel foto’s van de film. Spoiler-achtige foto’s, vandaar dat World of the Hunger Games pas ná de officiele (Amerikaanse) premiére in de winkel kwam te liggen. In de Duitse versie van het boek staan ook foto’s van de kleding die de tributes tijdens de ‘tribute parade’ droegen, en een uitleg waarom deze kleding bij hun district past. Ik vraag me af waarom ze dat niet ook in het Engels-talige boek hebben gestopt,w ant daar was ik opzich best benieuwd naar. (Ik vroeg me al af waarom District 1 van die afzichtelijke roze veer-achtige dingen aanhadden). Ik vind het verder een heel mooi boek, en ik kan niet stoppen met kijken naar die nieuwe foto’s. Wauw.

Bridge to Terabithia – Katherine Paterson

Jesse Aarons trained all summer to become the fastest runner in school, so he’s very upset when newcomer Leslie Burke outruns him and everyone else. Despite this and other differences, including that she’s rich, he’s poor, and she’s a city girl, he’s a country boy, the two become fast friends. Together, they create Terabithia, a land of monsters, trolls, ogres, and giants and rule as king and queen. This friendship helps Jess cope with the tragedy that makes him realize what Leslie taught him.

Ik heb al eerder een review geschreven over de film, waarbij ik ontzettend moest huilen aan het einde. En hetzelfde gebeurde bij het boek. Af en toe heb ik het boek wel even neer moeten leggen, omdat er bepaalde woorden in stonden waarvan ik helemaal niks snapte; en dat komt omdat het boek in 1977 is geschreven. Verder vond ik het een heel mooi boek, zo mooi zelfs, dat ik het binnen een dag had uitgelezen.

The Maze Runner heb ik nog niet uit, dus daar kan ik ook niet echt een review over schrijven. Ik zal wel even ‘vertellen’ waar het over gaat. (a.k.a. ik typ de tekst op de achterkant even over).

The Maze Runner – James Dashner

When Thomas wakes up in a lift, the only thing he can remember is his name. He has no recollection of his parents, his home, or how he got where he is. His memory is empty. But he’s not alone. When the lift’s doors open, Thomas finds himself surrounded by kids who welcome him to the Glade, a large expanse enclosed by stone walls. Just like Thomas, the Gladers don’t know why or how they got to the Glade. All they know is that every morning, for as long as anyone can remember, the stone doors to the maze that surrounds them have opened. Every night, for just as long, they’ve closed tight. Every thirty days a new boy is delivered in the lift. And no one wants to be stuck in the Maze after dark. The Gladers were expecting Thomas’s arrival. But the next day, a girl is sent up – the first girl ever to arrive in the Glade. And more surprising yet is the message she delivers. The Gladers have always been convinced that if they can solve the maze that surrounds the Glade, they might find their way home… wherever that may be. But it’s looking more and more as if the Maze is unsolvable. And something about the girl’s  arrival is starting to make Thomas feel different. Something is telling him that he just might have some answers – if he can only find a way to retrieve the dark secrets locked within his own mind.

Ik heb er redelijk goede dingen over gehoord, van verschillende mensen, dus toen ik Bridge to Terabithia ging bestellen, besloot ik om deze er maar gelijk bij te doen. Ik heb nog maar een paar pagina’s gelezen, en het is al best spannend. Kijken hoe lang ik er over doe om ‘m uit te lezen!

Ik moet toegeven, ik heb niks met make-up. Absoluut niet. Ik snap niet hoe meisjes/vrouwen een uur in de badkamer bezig kunnen zijn met mascara, oogschaduw of lippenstift. Een ding waar ik wél iets mee heb, is nagellak. Ik ben gék op nagellak, en ik zoals veel vrouwen zich ‘naakt’ zonder make-up voelen, voel ik me ‘naakt’ zonder nagellak. Elke keer als ik het dorp in ga, kom ik terug met minstens één nieuw potje nagellak. Gister ben ik helemaal los gegaan in de Kruidvat, omdat Catrice nieuwe kleuren had, en kwam ik thuis met vijf nieuwe potjes nagellak (waarvan één een base/topcoat was maar goed).

En toen bedacht ik me, dat ‘t misschien wel een leuk idee zou zijn om foto’s te maken van alle potjes nagellak die ik heb. En dat heb ik gedaan ook. Hieronder, na de ‘read more’, kun je alle potjes zien, en kun je ook lezen hoe ze heten (als ze uberhaupt een naam hebben), waar ik ze heb gekocht, en wat ik ervan vind! Here we go!

Read the rest of this entry »

Vandaag was het dan eindelijk zover. Om 15:00 ging ik met mijn zusje naar the Hunger Games in de Pathé in Haarlem. Ik had mijn District 12 armband om (wat eigenlijk eerst een sleutelhanger was, maar ik heb al veel te veel sleutelhangers, dus heb ik d’r een armband van gemaakt), en mijn District 2 nagellak (Stone Cold, van de Colours of the Capitol nagellak lijn); en ontzettend veel zin natuurlijk. En nu moet ik natuurlijk (zonder spoilers) vertellen wat ik van de film vond. Eh, moeilijk. Ik kan in ieder geval zeggen dat het een enorm gave film is, en ik niet kan wachten tot ‘ie op DVD is (want dan ga ik ‘m natuurlijk gewoon kopen). Oké, ik ga gewoon vertellen wat ik van de film vond, mét spoilers. Dus even een algemene waarschuwing:

Read the rest of this entry »